Articulo de referencia

identidad palatina

En la relatividad general y el cálculo tensorial , la identidad de Palatini es δ R σ ν = ∇ ρ δ Γ ν σ ρ − ∇ ν δ Γ ρ σ ρ , {\displaystyle \delta R_{\sigma \nu }=\nabla _{\rho }\de...

En la relatividad general y el cálculo tensorial , la identidad de Palatini es

δRσν=ρδΓνσρνδΓρσρ,{\displaystyle \delta R_{\sigma \nu }=\nabla _{\rho }\delta \Gamma _{\nu \sigma }^{\rho }-\nabla _{\nu }\delta \Gamma _{\rho \sigma }^{\rho },}

dóndeδΓνσρ{\displaystyle \delta \Gamma _{\nu \sigma }^{\rho }}denota la variación de los símbolos de Christoffel yρ{\displaystyle \nabla _{\rho }}indica diferenciación covariante . [ 1 ]

La misma identidad se mantiene para la derivada de Lie.LξRσν{\displaystyle {\mathcal {L}}_{\xi }R_{\sigma \nu }}. De hecho, uno tiene

LξRσν=ρ(LξΓνσρ)ν(LξΓρσρ),{\displaystyle {\mathcal {L}}_{\xi }R_{\sigma \nu }=\nabla _{\rho }({\mathcal {L}}_{\xi }\Gamma _{\nu \sigma }^{\rho })-\nabla _{\nu }({\mathcal {L}}_{\xi }\Gamma _{\rho \sigma }^{\rho }),}

dóndeξ=ξρρ{\displaystyle \xi =\xi ^{\rho }\partial _{\rho }}denota cualquier campo vectorial en la variedad espaciotemporalMETRO{\displaystyle M}.

Prueba

El tensor de curvatura de Riemann se define en términos de la conexión de Levi-Civita.Γμνλ{\displaystyle \Gamma _{\mu \nu }^{\lambda }}como

Rρσμν=μΓνσρνΓμσρ+ΓμλρΓνσλΓνλρΓμσλ{\displaystyle {R^{\rho }}_{\sigma \mu \nu }=\partial _{\mu }\Gamma _{\nu \sigma }^{\rho }-\partial _{\nu }\Gamma _{\mu \sigma }^{\rho }+\Gamma _{\mu \lambda }^{\rho }\Gamma _{\nu \sigma }^{\lambda }-\Gamma _{\nu \lambda }^{\rho }\Gamma _{\mu \sigma }^{\lambda }}.

Su variación es

δRρσμν=μδΓνσρνδΓμσρ+δΓμλρΓνσλ+ΓμλρδΓνσλδΓνλρΓμσλΓνλρδΓμσλ{\displaystyle \delta {R^{\rho }}_{\sigma \mu \nu }=\partial _{\mu }\delta \Gamma _{\nu \sigma }^{\rho }-\partial _{\nu }\delta \Gamma _{\mu \sigma }^{\rho }+\delta \Gamma _{\mu \lambda }^{\rho }\Gamma _{\nu \sigma }^{\lambda }+\Gamma _{\mu \lambda }^{\rho }\delta \Gamma _{\nu \sigma }^{\lambda }-\delta \Gamma _{\nu \lambda }^{\rho }\Gamma _{\mu \sigma }^{\lambda }-\Gamma _{\nu \lambda }^{\rho }\delta \Gamma _{\mu σ }^{\lambda }}.

Mientras la conexiónΓνσρ{\displaystyle \Gamma _{\nu \sigma }^{\rho }}no es un tensor, la diferenciaδΓνσρ{\displaystyle \delta \Gamma _{\nu \sigma }^{\rho }}La relación entre dos conexiones es , por lo que podemos tomar su derivada covariante.

μδΓνσρ=μδΓνσρ+ΓμλρδΓνσλΓμνλδΓλσρΓμσλδΓνλρ{\displaystyle \nabla _{\mu }\delta \Gamma _{\nu \sigma }^{\rho }=\partial _{\mu }\delta \Gamma _{\nu \sigma }^{\rho }+\Gamma _{\mu \lambda }^{\rho }\delta \Gamma _{\nu \sigma }^{\lambda }-\Gamma _{\mu \nu }^{\lambda }\delta \Gamma _{\lambda \sigma }^{\rho }-\Gamma _{\mu \sigma }^{\lambda }\delta \Gamma _{\nu \lambda }^{\rho }}.

Resolviendo esta ecuación paraμδΓνσρ{\displaystyle \partial _{\mu }\delta \Gamma _{\nu \sigma }^{\rho }}y sustituyendo el resultado enδRρσμν{\displaystyle \delta {R^{\rho }}_{\sigma \mu \nu }}, todos losΓδΓ{\displaystyle \Gamma \delta \Gamma }Los términos similares se cancelan, dejando solo

δRρσμν=μδΓνσρνδΓμσρ{\displaystyle \delta {R^{\rho }}_{\sigma \mu \nu }=\nabla _{\mu }\delta \Gamma _{\nu \sigma }^{\rho }-\nabla _{\nu }\delta \Gamma _{\mu \sigma }^{\rho }}.

Finalmente, la variación del tensor de curvatura de Ricci se obtiene contrayendo dos índices, demostrando así la identidad.

δRσν=δRρσρν=ρδΓνσρνδΓρσρ{\displaystyle \delta R_{\sigma \nu }=\delta {R^{\rho }}_{\sigma \rho \nu }=\nabla _{\rho }\delta \Gamma _{\nu \sigma }^{\rho }-\nabla _{\nu }\delta \Gamma _{\rho \sigma }^{\rho }}.

Véase también

Notas

  1. ^ Christoffel, EB (1869), "Ueber die Transformation der homogenen Differentialausdrücke zweiten Grades" , Journal für die reine und angewandte Mathematik , B. 70: 46– 70

Referencias

  • Palatini, Attilio (1919), "Deduzione invariantiva delle equazioni gravitazionali dal principio di Hamilton" [ Deducción invariante de las ecuaciones gravitacionales a partir del principio de Hamilton ] , Rediconti del Circolo Matematico di Palermo , 1 (en italiano), 43 : 203–212 , doi : 10.1007/BF03014670 , S2CID 121043319 [Traducción al inglés de R. Hojman y C. Mukku en PG Bergmann y V. De Sabbata (eds.) Cosmology and Gravitation, Plenum Press, Nueva York (1980)]
  • Tsamparlis, Michael (1978), "Sobre el método de variación de Palatini" , Journal of Mathematical Physics , 19 (3): 555– 557, Bibcode : 1978JMP....19..555T , doi : 10.1063/1.523699