ก่อนที่ระบบจัดเก็บข้อมูลบนคลาวด์ อุปกรณ์จัดเก็บข้อมูลแบบเชื่อมต่อเครือข่ายภายในบ้าน (NAS) และการจัดเก็บข้อมูลจำนวนมหาศาลจะแพร่หลาย ธุรกิจจำนวนมากพึ่งพาเทปคาสเซ็ตขนาดเล็กที่สามารถใส่ในลิ้นชักโต๊ะทำงานเพื่อสำรองข้อมูล เทปจัดเก็บข้อมูลดิจิทัล (DDS) สามารถใส่ลงในเซิร์ฟเวอร์ เปิดใช้งานข้ามคืน และขนย้ายได้อย่างปลอดภัยในเช้าวันถัดไป ที่น่าประหลาดใจคือ เทคโนโลยีพื้นฐานนี้ไม่ได้ถูกออกแบบมาโดยคำนึงถึงเซิร์ฟเวอร์เป็นหลักตั้งแต่แรก
DAT ถูกออกแบบมาเพื่อแทนที่เทปคาสเซ็ตแบบอนาล็อก

โซนี่ได้เปิดตัวเทปเสียงดิจิทัล หรือที่รู้จักกันดีในชื่อDATในปี 1987 เมื่อมองแวบแรก มันดูเหมือนเทปคาสเซ็ตต์ธรรมดาที่ย่อขนาดลงเหลือประมาณครึ่งหนึ่ง แต่ภายในนั้น มันจัดเก็บข้อมูลเสียงแบบดิจิทัลเพื่อให้ได้คุณภาพเสียงเทียบเท่ากับแผ่นซีดี (CD) และแตกต่างจากซีดีตรงที่มันสามารถบันทึกได้ ทำให้ DAT ดูเหมือนจะเป็นเทคโนโลยีที่มาแทนที่เทปคาสเซ็ตต์แบบอนาล็อกดั้งเดิมได้อย่างลงตัว
ระบบ บันทึกเสียง DAT บันทึกเสียงลงบนแถบเทปแม่เหล็กแคบๆ โดยใช้ วิธี การบันทึกแบบเฮลิคอลสแกนซึ่งหัวอ่านที่หมุนอย่างรวดเร็วจะเขียนแทร็กในแนวทแยงลงบนสื่อบันทึก แทนที่จะลากเทปผ่านหัวอ่านที่อยู่กับที่ กลไกที่ซับซ้อนนี้บีบอัดข้อมูลจำนวนมากเข้าไปในตลับขนาดเล็กมากโดยไม่ลดทอนคุณภาพเสียง
น่าเสียดายที่ DAT ล้มเหลวในการครองตลาดเครื่องเสียงผู้บริโภค ผู้ฟังส่วนใหญ่ไม่มีเหตุผลที่จะซื้อรูปแบบเพลงใหม่ราคาแพง ในเมื่อซีดีก็ให้คุณภาพเสียงสูงอยู่แล้ว และเทปคาสเซ็ตต์ทั่วไปก็ยังคงราคาถูกและใช้งานได้กับอุปกรณ์ทุกชนิด แม้ว่า DAT จะพบกลุ่มผู้ฟังเฉพาะกลุ่มในที่อื่น แต่ก็ไม่เคยประสบความสำเร็จในตลาดผู้บริโภคกระแสหลัก
HP และ Sony เขียนโปรแกรม DAT ขึ้นใหม่สำหรับข้อมูลคอมพิวเตอร์

ด้วยการเล็งเห็นถึงศักยภาพของขนาดที่กะทัดรัดและวิธีการบันทึกข้อมูลที่มีความหนาแน่นสูงของ DAT ทำให้ HP และ Sony ได้ดัดแปลงเทคโนโลยีนี้ในปี 1989 ให้เป็นรูป แบบ การจัดเก็บข้อมูลดิจิทัล (DDS)ซึ่งเป็นรูปแบบที่ออกแบบมาโดยเฉพาะสำหรับการสำรองข้อมูลคอมพิวเตอร์ แม้ว่าตลับเทปจะมีลักษณะเกือบเหมือนกับเทป DAT สำหรับบันทึกเสียง แต่โครงสร้างข้อมูลภายในได้รับการออกแบบใหม่ทั้งหมดโดยเน้นที่ไฟล์ การแก้ไขข้อผิดพลาด และการกู้คืนข้อมูลที่เชื่อถือได้
DDS นำเสนอระบบมาตรฐานที่ได้รับการสนับสนุนจากผู้ผลิตฮาร์ดไดรฟ์และสื่อบันทึกข้อมูลหลายรายให้แก่ธุรกิจต่างๆ ฮาร์ดไดรฟ์เหล่านี้จำนวนมากเชื่อมต่อผ่านอินเทอร์เฟซระบบคอมพิวเตอร์ขนาดเล็ก (SCSI) ซึ่งเป็นมาตรฐานที่ใช้กันทั่วไปในเซิร์ฟเวอร์และเวิร์กสเตชันระดับองค์กรอยู่แล้ว ทำให้ DDS สามารถผสานรวมเข้ากับการตั้งค่าเครื่องที่มีอยู่ได้อย่างง่ายดาย
DDS เหมาะกับขนาดของเซิร์ฟเวอร์ในยุค 1990

จังหวะเวลาเป็นปัจจัยสำคัญอย่างยิ่งต่อความสำเร็จของ DDS เทป DDS รุ่นแรกสามารถจัดเก็บข้อมูลได้มากถึง 2GB โดยไม่บีบอัด ตามมาด้วย 4GB ใน DDS-2, 12GB ใน DDS-3 และ 20GB ใน DDS-4 ในช่วงปลายทศวรรษนั้น แม้ว่าตัวเลขเหล่านี้จะดูน้อยเมื่อเทียบกับไดรฟ์โซลิดสเตท (SSD) หรือฮาร์ดดิสก์ไดรฟ์ (HDD) ในปัจจุบัน แต่ก็มักจะเพียงพอที่จะบันทึกข้อมูลทั้งหมดของเซิร์ฟเวอร์หรือเวิร์กสเตชันขนาดเล็กได้ในครั้งเดียว
เมื่อความต้องการพื้นที่จัดเก็บข้อมูลของธุรกิจขยายตัว ความจุของหน่วยความจำก็เพิ่มขึ้นตามไปด้วย ทำให้บริษัทต่างๆ ยังคงใช้รูปแบบตลับจัดเก็บข้อมูลแบบเดิมได้ ยิ่งไปกว่านั้น เทปบันทึกข้อมูลมีขนาดเล็ก ถอดออกได้ และพกพาสะดวก ผู้ดูแลระบบสามารถเขียนสำเนาข้อมูลทั้งระบบในตอนกลางคืน ถอดตลับบันทึกข้อมูลในตอนเช้า และเก็บไว้ในสถานที่อื่นที่ห่างไกลจากความเสียหายของฮาร์ดแวร์ การโจรกรรม หรือภัยพิบัติในสำนักงานได้
ในที่สุดเซิร์ฟเวอร์ขนาดใหญ่ก็ไม่สามารถใช้งานเทปคาสเซ็ต DAT ได้อีกต่อไป

แม้ว่าเทคโนโลยี DDS จะพัฒนาอย่างต่อเนื่องมาจนถึงช่วงหลังทศวรรษ 1990 โดยสามารถรองรับได้ถึง 36GB ด้วย DAT 72, 80GB ด้วย DAT 160 และ 160GB ด้วย DAT 320 ก่อนที่จะมีการบีบอัดข้อมูล แต่ปริมาณงานทางธุรกิจกลับเติบโตเร็วกว่านั้นมาก เมื่อฐานข้อมูลขยายตัวและเซิร์ฟเวอร์เก็บไฟล์จำนวนมหาศาลมากขึ้นเรื่อยๆ ผู้ดูแลระบบจึงประสบปัญหาในการสำรองข้อมูลให้เสร็จภายในช่วงเวลาจำกัดข้ามคืน
เมื่อการสำรองข้อมูลเริ่มกระจายไปยังตลับเทปหลายตลับ สภาพแวดล้อมการทำงานที่มีภาระงานหนักจึงเปลี่ยนไปใช้รูปแบบอื่น เช่น เทปเชิงเส้นดิจิทัล (DLT) และเทปเชิงเส้นแบบเปิด (LTO) ซึ่งมีความจุสูงกว่าและความเร็วในการถ่ายโอนที่เร็วกว่ามาก ในขณะเดียวกัน ราคาฮาร์ดไดรฟ์ที่ลดลงทำให้การสำรองข้อมูลจากดิสก์หนึ่งไปยังอีกดิสก์หนึ่งเป็นไปได้ และในที่สุดที่เก็บข้อมูลบนคลาวด์ก็มอบการจัดเก็บข้อมูลนอกสถานที่ที่ทันสมัย

ตารางสรุป

| การสร้างรูปแบบ | ยุคการวางจำหน่ายครั้งแรก | ความจุที่ไม่ถูกบีบอัด |
|---|---|---|
| ดีดีเอส-1 | ปลายทศวรรษ 1980 / ต้นทศวรรษ 1990 | 2 GB |
| ดีดีเอส-2 | ทศวรรษ 1990 | 4 GB |
| ดีดีเอส-3 | ทศวรรษ 1990 | 12 GB |
| ดีดีเอส-4 | ปลายทศวรรษ 1990 | 20 GB |
| ดาต้า 72 | หลังปี 1990 | 36 GB |
| ดาต้า 160 | หลังปี 1990 | 80 GB |
| ดาต้า 320 | วิวัฒนาการในภายหลัง | 160 GB |




คำถามที่พบบ่อย
DAT และ DDS แตกต่างกันอย่างไร?
DAT ย่อมาจาก Digital Audio Tape ซึ่งเป็นรูปแบบเทปเสียงดิจิทัลสำหรับผู้บริโภคที่โซนี่พัฒนาขึ้นในปี 1987 ส่วน DDS ย่อมาจาก Digital Data Storage ซึ่งเป็นการดัดแปลงที่ HP และโซนี่ร่วมกันนำเสนอในปี 1989 โดยใช้ขนาดเทปคาสเซ็ตต์เท่าเดิม แต่ปรับเปลี่ยนโครงสร้างข้อมูลสำหรับการจัดเก็บไฟล์ในคอมพิวเตอร์และการแก้ไขข้อผิดพลาด
การบันทึกแบบเฮลิคอลสแกนทำงานอย่างไรบนเทปเหล่านี้?
แทนที่จะลากเทปแม่เหล็กผ่านหัวบันทึกที่อยู่กับที่เหมือนเครื่องเล่นเทปคาสเซ็ตต์ทั่วไป เครื่องบันทึกแบบเฮลิคอลสแกนใช้หัวบันทึกที่หมุนอย่างรวดเร็วเพื่อเขียนข้อมูลลงในแทร็กแนวทแยงบนเทปแคบๆ เทคนิคนี้ช่วยเพิ่มความหนาแน่นของข้อมูลให้สูงสุดภายในตลับขนาดเล็ก
เทป DDS รุ่นแรกๆ มีความจุในการจัดเก็บข้อมูลเท่าไร?
เทป DDS รุ่นแรกสามารถเก็บข้อมูลได้มากถึง 2GB โดยไม่บีบอัด ความจุเพิ่มขึ้นในรุ่นต่อมา โดยเพิ่มเป็น 4GB ใน DDS-2, 12GB ใน DDS-3 และ 20GB ใน DDS-4 ในช่วงปลายทศวรรษ 1990
เหตุใดธุรกิจต่างๆ จึงเลิกใช้เทป DDS ในที่สุด?
เนื่องจากความต้องการพื้นที่จัดเก็บข้อมูลทางธุรกิจและขนาดของฐานข้อมูลเติบโตอย่างรวดเร็ว ผู้ดูแลระบบจึงไม่สามารถทำการสำรองข้อมูลข้ามคืนลงในเทป DDS ที่มีความจุจำกัดได้อีกต่อไป องค์กรต่างๆ จึงหันไปใช้รูปแบบเทปขนาดใหญ่กว่า เช่น LTO และ DLT ฮาร์ดดิสก์ไดรฟ์ราคาประหยัด และพื้นที่จัดเก็บข้อมูลบนคลาวด์
โดยทั่วไปแล้ว ไดรฟ์ DDS เชื่อมต่อกับคอมพิวเตอร์อย่างไร?
ไดรฟ์เทป DDS จำนวนมากเชื่อมต่อกับเซิร์ฟเวอร์และเวิร์กสเตชันผ่านทางอินเทอร์เฟซระบบคอมพิวเตอร์ขนาดเล็ก (SCSI) ซึ่งเป็นมาตรฐานฮาร์ดแวร์ที่ใช้กันทั่วไปในสภาพแวดล้อมระดับองค์กรในช่วงทศวรรษ 1990





