El Ikarus IO ( en cirílico serbio : Икарус ИО – Извиђач Обални) fue un hidroavión biplano producido en Yugoslavia a finales de la década de 1920. Era un hidroavión de diseño convencional para su época, con una gran celdilla alar de una sola bahía, las alas escalonadas de envergadura ligeramente desigual apuntaladas con puntales en forma de N. El piloto y el observador se sentaban uno al lado del otro en una cabina abierta, y un artillero se sentaba en una posición abierta delante de ellos, en la proa. El motor propulsor y el radiador frontal se encontraban sobre puntales en el espacio entre planos.
Desarrollo

Tras el accidente del prototipo de hidroavión de reconocimiento Ikarus IM ( en cirílico serbio : Икарус ИМ – Извиђач Морнарички) con motor BMW IV de 260 CV (190 kW) , el 31 de mayo de 1926, Ikarus comenzó inmediatamente el desarrollo de un segundo prototipo de hidroavión de reconocimiento propulsado por un motor Liberty L-12 de 4–00 CV (3,0–0,0 kW), también diseñado por Josef Mikl, el director técnico de Ikarus. El nuevo prototipo se denominó Ikarus IO (Coastal Reconnaissance) y el primer vuelo de prueba tuvo lugar desde el Danubio en Novi Sad en septiembre de 1926.
Después de las pruebas generales, el avión recibió una evaluación positiva y la Fuerza Aérea Naval ordenó la primera serie de 12 aviones, que fueron entregados durante 1927, con números de serie 101 a 112. Con base en las observaciones que surgieron del uso operativo del avión, se aplicaron ciertas modificaciones y se ordenaron otros 24 IO modificados, recibiendo los números de serie 113 a 136. Paralelamente con el desarrollo de la segunda serie IO, Ikarus construyó un avión prototipo propulsado por un motor Loren. [1]
El Ikarus IO era un hidroavión con estructura completamente de madera, con alas redondeadas en los bordes y cubiertas de lona. Los flotadores auxiliares aumentaban la estabilidad de la navegación acuática. Los dos miembros de la tripulación de vuelo, explorador y piloto, estaban sentados uno al lado del otro en paralelo y el artillero se sentaba frente a ellos en una posición abierta con un ametrallador de anillo Scarff montado. Pintado de gris claro, el avión se utilizó en funciones de reconocimiento costero y bombardeo y podía transportar unos 250 kg (550 lb) de bombas y estaba armado con una ametralladora Darne de 7,7 mm (0,303 in) montada en el anillo Scarff del artillero.
Variantes
Los subtipos de marcas de estos aviones estaban equipados con motores, según [1]:
- IO/Li
Hidroavión de reconocimiento costero con motor Liberty L-12 de 400 hp (300 kW) , (36 ejemplares + 1 prototipo construidos en 1927 y 1928 cuando estuvo disponible).
- IO/Bajo
- Hidroavión de reconocimiento costero Lorraine-Dietrich 12Eb de 450 CV (340 kW) (1 ejemplar, prototipo de 1929)
- E/S/Re
- Hidroavión de reconocimiento costero de 500 CV (370 kW) Renault 12Ke (1 ejemplar: prototipo del año 1930, 1937),
- IO/Bajo
- Hidroavión de reconocimiento costero con motor de 400 CV (300 kW) Lorraine Dietrich-12Db, (20 ejemplares – Conversión año 1934).
Historial operativo
El IO fue utilizado por la Armada del Reino de SHS / Yugoslavia como hidroavión de reconocimiento costero y bombardero ligero desde 1927 hasta 1941. El avión fue desplegado y sirvió en Divulje, Vodice y Kumbor . Inicialmente, el IO sufrió una alta tasa de accidentes y en 1932 solo 29 de los 37 aviones de producción todavía estaban en servicio. Debido al uso intensivo, los motores Liberty estaban desgastados y era difícil mantenerlos, por lo que fue necesario sustituirlos por motores Lorraine-Dietrich. En enero de 1941, 4 aviones permanecían en servicio, de los cuales dos estaban en condiciones de volar, que no se utilizaron en operaciones antes de ser retirados.
Operadores
Presupuesto
Características generales
- Tripulación: 3
- Longitud: 10,4 m (34 pies 1 pulgada)
- Envergadura: 15,2 m (49 pies 10 pulgadas)
- Altura: 3,52 m (11 pies 7 pulgadas)
- Área del ala: 47,5 m2 ( 511 pies cuadrados)
- Peso vacío: 1.520 kg (3.351 lb)
- Peso bruto: 2.450 kg (5.401 lb)
- Planta motriz: 1 × motor de pistón Liberty L-12 45° V-12 refrigerado por agua, 300 kW (400 hp)
Actuación
- Velocidad máxima: 170 km/h (110 mph, 92 nudos)
- Velocidad de crucero: 145 km/h (90 mph, 78 nudos)
- Alcance: 600 km (370 mi, 320 nmi)
- Techo de servicio: 4.500 m (14.800 pies)
Armamento
Véase también
Listas relacionadas
Notas
- ^ Петровић, Огњан М. (2/2000.). "Војни аероплани Краљевине СХС/Југославије (Део I: 1918 - 1930.)" (en (serbio)). Лет – Vuelo (YU-Београд: Музеј југословенског ваздухопловства) 2: стр. 21–84. ISSN 1450-684X
Referencias
- Taylor, Michael JH (1989). Jane's Encyclopedia of Aviation . Londres: Studio Editions. pág. 528.
- Лучић, Душан (1936). Nuevas prácticas aerodinamicas en la descripción general del avión(en serbio). YU-Нови Сад: Ваздухопловни Гласник.
- Микић, Сава Ј. (1933). Historia de los jugoslovendescos(en serbio). YU-Београд: Штампарија Д. Грегорић.
- Оштрић, Шиме; M. Мицевски (2007). Летећи Чунови: Чамци који лете – летјелице које плове(en serbio). SRB-Београд: Галерија '73.
- Isaić, Vladimir; Danijel Frka (2010). Pomorsko zrakoplovstvo na istočnoj obali Jadrana 1918-1941. (prvi dio) (en croata). Zagreb: Tko zna zna doo ISBN 978-953-97564-6-6.
- Петровић, Огњан М. (2000). "Војни аероплани Краљевине СХС/Југославије (Део I: 1918-1930.)". Лет – Vuelo (en serbio). 2 . YU-Београд: Музеј југословенског ваздухопловства: стр. 21–84. ISSN 1450-684X.
- Јанић, Чедомир; Петровић, Огњан (2010). Век авијације у Србији 1910–2010, 225 значајних летелица(en serbio). Београд: Аерокомуникације. ISBN 978-86-913973-0-2.
Enlaces externos
- https://web.archive.org/web/20100113150445/http://www.paluba.info/smf/mornaricka-avijacija/ikarus-io-izvidac-obalni/
- http://www.pouke.org/forum/index.php?topic=5559.5;wap2 Archivado el 3 de diciembre de 2021 en Wayback Machine.